Met pensioen gaan, dat is een hele overgang. Zeker na 40 jaar gewerkt te hebben voor dezelfde werkgever, namelijk de Gresbo. Dit is een sociale werkplek die mensen met een beperking een werkplaats biedt. Albert van Doornspeek (67) jaar is nu ruim twee jaar met pensioen. In zijn tijd als werkleider bij de afdeling schoonmaak maakte hij veel mee. Een bijdrage kunnen leveren aan de ontwikkeling van de werknemers met een beperking, bracht hem veel voldoening.

De verwarming loeit. Het wit van de muren doet deze kamer groter lijken. Op het witte bureau staat een computer die een beetje stoffig is. Deze wordt aan de linkerkant vergezeld door een kast waar bijna geen map meer bij in past. Boven de plank aan de muur hangen twee schilderijen die het geheel wat doen opfleuren. Een koelkast bromt eentonig en in de verte tikt een klok.

Hij zit op een wit, eenvoudig stoeltje waar links een riem overheen hangt. Hij draagt een diepblauwe, wijde blouse die hij tot zijn ellebogen heeft opgerold. Hierdoor is zijn grote, zilverkleurige horloge om zijn rechterpols goed zichtbaar. Bij de hals zie je nog net de kraag van een wit shirt in dezelfde tint als zijn haar en snor.

Werken in de sociale werkvoorziening. Geen dag was hetzelfde en elke keer weer een nieuwe uitdaging. Vooral het zien ontwikkelen van de medewerkers, was het mooiste onderdeel van zijn werk. Om daar een deel van uit te kunnen maken.

 A. van Doornspeek: ,,Na 20 weken schoonmaak eindelijk het schoonmaak diploma. Ik heb ze nog nooit zo blij gezien. Wat waren ze zenuwachtig.”

 

 Welkom in een andere wereld

Totaal onverwacht is hij in dit werkveld, de sociale werkvoorziening, terecht gekomen. Het is ook een heel andere wereld waar je in binnenstapt. Je moet dan ook alles vergeten wat je ooit hebt geleerd en er met een compleet nieuwe blik naar kijken. ,,Als je er niet voor open staat, ga je het ook niet volhouden. Die mensen leven in een heel andere wereld. Ik zei altijd, welkom in hun wereld met andere gebruiken en normen. Dat is tevens een gigantische uitdaging. Ze beginnen op een bepaald niveau. Het doel is om ze te helpen bij de ontwikkeling en ze op een hoger niveau te brengen. Als je dan na een aantal jaren die mensen dan weer terug hebt in de vrije maatschappij, dat waren er weinig, geeft dat een ontzettende voldoening.”

Zijn blik wijkt nog een keer af naar de recorder, die hij sinds het begin van het interview goed in de gaten houdt.

Wat het werk lastig maakte, beantwoordt hij snel. ,,Dat zoveel mensen geen kennis hebben van wat de medewerkers doormaken en nog steeds elke dag moeten doormaken. Ze kunnen niet begrijpen dat deze mensen na 3 of 4 keer uitleg krijgen, iets nog niet snappen.” Als het ware wordt er door sommige mensen een stempel op de medewerkers geplaatst. Daar irriteerde hij zich aan. ,,Vandaag zijn zij het, maar er kan elk moment iets gebeuren en dan sta jij hier misschien volgend jaar bij ons op de stoep.” Daar denken ze dan even over na. ,,Dat was dus altijd wel een punt en dat stond me tegen. De vooroordelen van de maatschappij.”

Een hele prestatie

Waar hij al die jaren de meeste voldoening uit haalde, is dat hij op een bepaald moment de vooruitgang van de medewerkers kon constateren. Als ze bijvoorbeeld na 2-3 jaar een cursus Nederlands of rekenen hebben gevolgd en daar dan voor geslaagd waren. Ze konden als het ware weer mee doen.

Op dat moment glijdt de riem van zijn stoel af. Rustig vervolgt hij zijn verhaal tot dit een tweede keer weer gebeurt. Dan schiet hij in de lach. Na een kleine minuut vertelt hij weer verder.

Voor sommige medewerkers was een boek kunnen lezen al een hele prestatie. Daar waren ze dan ook best trots op, dat ze op een gegeven moment een schoonmaakcursus mochten volgen. Dat vonden ze helemaal fantastisch. Als ze slaagden, kregen ze een certificaat en dan waren ze zo blij als een kind. ,,Van niets tot iets, dat vond ik hartstikke mooi.”

Een leuke ervaring

Tot slot vertelt hij over een ervaring die hij meemaakte op een werkdag. Een glimlach verschijnt en de rest van zijn gezicht lacht mee. Een werkneemster is druk bezig met stofzuigen. Dat staat hij een tijdje te bekijken en komt erachter dat de stekker niet in het stopcontact zit. Hij spreekt haar aan en het volgende gebeurt:
,,Wat doet die stofzuiger het goed he?’ Zeg ik tegen haar. ,,Ja, ik ben goed druk hoor.” antwoorde ze.  ,,Zou je de volgende keer de stofzuiger niet in de stroom doen? Dan wordt het misschien toch iets schoner.” Dus ze kijkt me aan en zegt enthousiast. ,,Ja! Dat is een goed idee!”

En dat soort momenten maakte elke dag weer bijzonder voor hem. Hij slaakt een diepe zucht van opluchting en zet zijn stoel weer neer in de hoek waar hij hem vandaan heeft gehaald.