Alleen bij de gedachte al wordt je naar. Vliegangst. Het is heel vervelend. Een schrale troost, je bent niet de enige die hier last van heeft…

Als ik mensen om me heen hoor praten over vliegtuigen of vliegreizen, schiet elke keer dezelfde gedachte door mijn hoofd. ‘Ja maar dan zal je zien, als ik een keer in een vliegtuig stap stort hij neer. Let maar op.’ Ik weet niet of ik de enige ben die dit heeft, maar dingen zoals dat gebeuren mij nu eenmaal iets te vaak.

De voornaamste reden die mij tegenhoudt om mijn voeten niet los te krikken van de aarde, is toch wel mijn hoogtevrees. Wat dat betreft is op een keukentrapje staan voor mijn brein al genoeg aanleiding om mijn wereld te laten draaien. Maar als ik dan in een gondelbakje stap en duizenden meters afleg naar de top van een berg, voel ik me veilig. Hoe zit dat dan?

Persoonlijk merk ik dat ik veel last krijg van mijn hoogtevrees als er veel beweegruimte om mij heen is. Als er dan maar ook een kleine kans is dat ik uit zou kunnen glijden of vallen, haak ik af. Nog nooit heb ik in een vliegtuig gezeten, dat maakt me toch ook wel benieuwd hoe dat zou gaan. Dan zit er ook een geraamte om mij heen en kan ik in ieder geval niet de aanleiding zijn voor een crash…ja dat stelt me toch ook niet helemaal gerust.

Ik zie het al helemaal voor me, ik op het vliegveld. Zenuwen in mijn buik en een brok in mijn keel. Trillende handen waardoor ik de nog warme koffie over mezelf heen mors. Zittend op een bankje mezelf moed in praten. Als dat nog niet genoeg stress geeft, ook nog zorgen dat ik op tijd bij de goede gate sta…

Van mensen om mij heen hoor ik eigenlijk weinig negatieve geluiden over vliegen. Het zou schitterend moeten zijn en je zou helemaal niks doorhebben van het feit dat je je eigenlijk zo hoog in de lucht bevindt. Een kanttekening die wel voorbijkomt, is het last hebben van je oren bij het opstijgen en dalen. Maar als dat alles is, misschien toch een keer de stoute schoenen aantrekken en het gewoon proberen. Een korte vlucht dan maar om mee te beginnen…